Ik heb een beslissing gemaakt, waarmee ik voor mezelf ben opgekomen.
Ik heb er niemand pijn mee gedaan, ik heb gedaan wat het beste voor me was.
Toch denk ik dat ik iemand iets heb ontnomen,
en voel me wegzakken in een soort moeras.
Alsof ik mijn eigen doodverklaring heb uitgesproken,
heb gefaald en niets goed kan doen.
Al mijn angsten blijven door mijn hoofd spoken.
Ik voel me net zo ellendig als toen.
Maar ik blijf vechten om mijn hoofd boven water te houden,
te blijven weten dat ik nog leef.
en bedenk maar dat als ze het weten zouden,
ook zouden weten hoeveel ik om ze geef.
