Het gevoel van ellende uit elkaar te scheuren,
is een dof en gruwelijk gebeuren.
Het doet me denken aan vroeger tijden,
toen ik dit lichamelijk had te lijden.
Toen scheurde mijn lijf daadwerkelijk uiteen,
verkracht en vernederd op die koude grafsteen.
Hoe kan een mens leven met deze herinnering in het hoofd,
met de pijn dat de onschuld totaal is geroofd.
De meeste dagen red ik het wel,
maar soms, zoals nu, is het een totale hel.
