De verlatenheid jaagt door me heen,
Mijn hart voelt zwaar en als van steen.
Met schokken er door van angst en verdriet,
pijn overal, verkerend in wazig gebied,
tussen bewustzijn verliezen en bewust blijven
proberend de schemer uit mijn hoofd te verdrijven.
Sneeuw dwarrelt en verandert het zicht,
In de spaarzame huizen zijn de lampen aan en de gordijnen dicht.
Ik ben aan de verkeerde kant van het raam,
Koud en hongerig en zo ontzettend eenzaam
Mijn tranen zijn op, mijn keel doet zeer,
een soort gepiep uitbrengend want iets anders gaat niet meer.
Mijn kleren zijn kwijt, ik blijf uit het zicht,
zo bang in het donker, ik verlang naar het daglicht.
De weg kwijt, verdwaald in weiland, bos en pad,
ik weet geen weg terug naar de stad.
Ik kruip in een schuur en verdrijf een beetje de kou,
er is geen enkele plek waar ik graag heen gaan zou.
Vanuit het niets zegt een stem, kom ik haal je weg van hier,
binnen enkele tellen ben ik overgeleverd aan zijn plezier.
Mijn leven hatend wens ik mezelf dood,
want ik ben zo klein en hij is zo groot….
