Verhalen/Gedichten van ‘Bumper’

Oh God, zou het dan toch waar zijn
alles wat ik dacht,
wat ik droomde,
wat ik voelde,
wat ik rook.

Oh God, wat afschuwelijk!
Ik voel de pijn van dat kleine meisje,
die verkracht door velen,
niet meer kon lopen van de pijn.
Ik voel de onmacht van de groten,
die niet sterk genoeg waren
om die velen mannen/vrouwen tegen te houden in hun sadisme.

Oh God, wat afschuwelijk, ook voor U!
U die alles zag, die alles rook,
die zich wou ontfermen over de groten en de kleinen maar niet kon,
door de duisternis die te groot was
U die zag hoe Uw geliefde kind kapot gemaakt werd,
de ziel zag U in stukken breken!

Oh God, mijn ziel schreeuwt naar U
ik moet de waarheid weten
want ik wil niet meer met blinde vlekken leven

Oh God, mijn ziel verlangt naar U
naar Uw sterke armen
naar Uw liefdevolle stem die zacht fluistert dat ik veilig ben
dat ik niet meer bang hoeft te zijn!

Oh God, op dit moment ben ik bang, heel bang
word ik verdrietig bij alles wat ik voel.
Zou de waarheid nu aan het licht komen,
het is wel wat ik wil, maar ik vind het zo moeilijk!

Oh God, heb me lief op dit moment,
Hou me vast op dit moment
Spreek zachte lieve woordjes tegen me
Geef me Uw kracht om me aan op te trekken.
Wetende dat ik Uw kind ben

Ik voel niets
geen koud,
geen warmte,
geen pijn
ik voel geen emoties
geen verdriet,
geen boosheid,
geen liefde

Ik ben een bikkel
keihard
geen medelijden
geen genade
geen vertrouwen

Alles is verloren gegaan jaren geleden…
toen ik nog klein was
toen ik nog wel gevoel had
toen ik nog vertrouwen had

Ze hebben me te pakken genomen
nee, niet zomaar even verkracht nee
maar alles wat je maar kan bedenken hebben ze gedaan
Vaginaal
Anaal
Oraal

Al slaand met zwepen
hebben ze me gedwongen lieve woordjes te zeggen
om ze nog opgewondener te maken
was de toon niet goed dan wisten ze wel raad
even een stroomstoot en ik was weer het lieve meisje
tenminste dat dachten ze;
want achter het lieve meisje school een boom van een kerel
die dacht dat zijn tijd nog wel zo komen
dan zou hij ze afmaken, op een monsterlijke manier

Alleen die tijd moet nog komen…
ik kreeg niet de kans om de identiteit te achterhalen
alles was geheim
ze hielden zich verborgen achter maskers
achter lange gewaden

Ik ben een bikkel
keihard
geen medelijden
geen genade
geen vertrouwen
Ooit zal er een tijd komen…

Het is kerstvakantie
iedereen is blij
behalve ik…

Ik weet wat me te wachten staat
ik mag uit logeren
oh leuk, zou je denken
maar waar ik mag logeren
daar is het niet leuk
gelukkig is het deze keer maar 5 nachtjes

Ik krijg thuis een blinddoek voor
en die mag pas af als ik na vijf dagen weer thuis ben
kleren hoef ik niet mee
want die heb ik nauwelijks aan
Ik zou graag mijn knuffel meenemen
maar dat mag niet
en eigenlijk maar goed ook,
want zelfs mijn knuffel hoeft niet te zien
wat ze allemaal met me doen

Ik word door vader weggebracht
zodra hij mij kwijt is
gaat hij zelf weer naar huis
want hij moet kerst vieren
zijn gezicht in de plooi houden
want ze denken allemaal dat hij een goede vader is

Als ik aankom bij mijn “logeeradres”
gaan ze me keuren alsof ik een koe ben
ze stellen me voor aan vreemden, die niet bij de vaste club horen
ze laten hun fantasie gaan
over wat ze allemaal met me kunnen doen
ik krimp ineen…

Wanhoop krijgt vat op me
hoe hou ik het vol…
angst doordrenkt me
het is zo eng dat ik niets kan zien
dat ik me niet kan voorbereiden
behalve op het ergste

Ik probeer helder te blijven
op leuke gedachten te komen
helaas is dat voornemen tevergeefs
het is te eng, te onzeker
ik wil controle maar ik weet dat ik die niet heb

Ik raak elk tijdbesef kwijt
en ben af en toe blij dat ik geblinddoekt ben
het geeft op de een of andere manier rust rust
omdat ik niet in de ogen hoeft te kijken van die sadisten

Aan het einde weet ik dat ik geen mens meer ben,
gebroken tot en met
hopend op het einde wat maar niet komen wil.

Ik ben misselijk
moet huilen maar dat is verboden
Ik moet weer mee
ik wil niet maar ik kan niet terugvechten
ik ben niet sterk genoeg
ik ben nog klein, nog geen twee jaar

Vader zet me in het aangepaste stoeltje
en draagt me naar de auto,
elke keer als ik een geluidje maak wat lijkt op huilen
dan knijpt hij mij heel hard.

Moeder blijft thuis bij mijn zus
Ik weet wel waar we naar toe gaan
maar ik weet niet waar dat is
ik weet dat er een heleboel mensen zijn
en soms ook kinderen, die ik niet ken

Ik ben bang, heel bang
maar ik weet dat ik niet mag huilen
ik probeer aan iets leuks te denken
maar ik kan niets bedenken
ik zie bloed
ze hebben me gesneden
ik probeer niet te kijken, niet te voelen
ze houden me ondersteboven
ze duwen dingen in me billen
het voelt alsof ik verscheurd word
ik moet spugen en het gebeurt
het wordt meteen afgestraft
mijn hoofd wordt boven het vuur gehouden
het voelt warm
daarna koud
en daarna niets meer
het is te veel,
ik val weg
ik wil niet meer niet meer leven,
niet meer voelen laat me sterven,
maak me maar af
maar doe me geen pijn meer
ik ben te klein