ik noem mijn naam:
Ik heet: Stil verdriet.
Ik schreeuw niet van de daken:
hier ben ik, zie mij staan.
Zoals die ander zo gemakkelijk doet.
Nee, mijn verdriet is in stilte.
Niemand die het ziet.
De eenzaamheid, de pijn, het
verlangen gezien te worden.
Ik wou mijn stil verdriet
hier op het expressieboard laten klinken.
Maar bij het verzenden ging het weer fout.
Zo voelde ik mijn stil verdriet
nog erger: er is niemand die het ziet.
Zelfs hier niet.
Ik kan het niet nog eens verwoorden,
maar ik schreeuw in stilte:
zie mijn stil verdriet!!!!!!!!!!!!!!!
van Stil verdriet.