Witte bloemen wierp ik op het water
Om te gedenken hen wiens leed
Te groot is voor woorden
In een oorlog zo ontzettend wreed
Om te gedenken hen die onschuldig stierven
Door het duister van een kwaad
Te groot voor woorden
In een oorlog vol van haat
Witte bloemen wierp ik op het water
Om te gedenken hen die nu in deze tijd
Een leed lijden te groot voor woorden
In het geheim hun leven verloren door wreedheid
Om te gedenken hen die nu nog sneuvelen door duister kwaad
Zovelen, groot of vaak ook nog maar zo klein
En om te gedenken hen die stil achterbleven
Te groot voor woorden is hun pijn
Witte bloemen wierp ik op het water
En in stilte keek ik toe
Hoe ze dreven, wit en vredig
Is het hiermee dat ik hen rechtdoe?
Tot tranen toe wil ik mij verbinden
Met hen wiens leven werd geroofd
De pijn is te groot voor een mens om te dragen
Is er nog iemand die hoort en gelooft?