Tijdens stormen zijn vreselijke dingen gebeurd,
nu met de storm wordt mijn hart weer verscheurd.
Ik leef nog, maar met angst en pijn in mijn hart,
mijn ziel schreeuwt het uit, waarom waait het zo hard?
De tikken tegen ramen en deuren laten me schrikken,
ik heb het gevoel in mijn herinnering te zullen stikken.
Niemand kan me helpen, ik moet er doorheen,
deze wind maakt me zo intens alleen.
Het is geen optie de herinnering te delen,
het zou alleen maar weer zorgen voor commotie bij velen.
Dit spaarzaam uiten is de grens van wat kan worden gedaan,
maar misschien heb ik er later toch nog wat aan.
