Ik zit in een kleine donkere ruimte, voor straf opgesloten.
mijn ogen wennen aan het donker, ik kijk voorzichtig rond.
Ik ben niet alleen, ik zie nog een kind.
Vol bloed, niet ademend. Dood.
Vol afschuw kruip ik in een hoek en durf niet meer te kijken.
Pozen later kijk ik toch en kruip er voorzichtig heen.
ZWIJG! staat er op het voorhoofd.
Het is een pop.
