De pijn is te groot om te kunnen dragen,
zelfs te groot om er een beetje over te kunnen klagen.
De pijn slaat, striemt en kent geen zegen,
mijn hele wezen vecht hier tegen.
Er is even geen verhaal bij mijn verdriet en pijn,
ik kan alleen wachten tot het weer over zal zijn.
Dan kan ik weer zeggen wat me is aangedaan,
en kan ik weer met mijn leven verder gaan.
Telkens als ik dit meemaak sterf ik weer een beetje meer,
mezelf weer tot leven wekken doet dan zo ontzettend zeer.
Ik kruip van ellende letterlijk over de vloer,
knarsetandend en kreunend maar het helpt me geen moer.
Ik snak naar verdoving in dit ellendige gevecht,
maar geen enkele verdoving helpt echt.
Mijn maag krimpt en mijn hart gaat te keer,
dit wachten op betere tijden lukt een keer niet meer.
