Mijn leven in een cult – Wereldkundig – door een overlevende

Het kind wilde gillen, in doodsangst keek ze toe,
geen geluid kwam er meer, ze was zo moe.
Niets kon ze nog opnemen in haar geteisterde geest,
aan pijn was er niets wat nog niet was geweest.
Ik besloot haar te helpen dit te overleven,
heb alles van mezelf aan haar gegeven.
Geen mens zal haar ooit nog martelen en bedreigen,
of proberen haar voor altijd te laten zwijgen.
Ik ben er voor haar, om haar pijn te ondergaan en te dragen,
ook al zal ze dat zelf nooit aan me vragen.
Ik zorg dat niemand nog aan haar kan komen,
maar ik kan niet terughalen wat haar is ontnomen…

D.

Stil, koud en intens verlaten,
Struikelt ze door de donkere straten.
Niemand ziet haar… ze is onzichtbaar,
Niemand kent haar, ze is zo kwetsbaar
Stil , koud en versteend van verdriet,
krijsend van binnen: is er iemand die me ziet?
Stil, koud en verdwaald loopt ze rond,
de pijn laat haar liggen op de grond.
Ze heeft geen stem, ze roept niemand,
verloren, verlaten, door leed overmand.
Na uren zo rond te hebben gezworven,
Is daar op die plek haar gevoel gestorven…

P

Mensen van me weghouden, dat wilde je me leren,
geniepig, vals en koud.
Ervoor zorgen dat niemand me zou zien en begrijpen,
en niemand het bij me uithoudt.
Ik heb een nieuwtje… het is je niet gelukt, voor jou helaas,
Ik heb het nu door en ben mijn eigen baas.
Ik laat geen mens meer lijden onder wat jij me hebt aangeleerd,
want ik weet nu het goede en jij deed het verkeerd.
Ik laat je achter in het duister waar je zelf wenst te leven,
en laat geen spatje kwaad van jou meer aan me kleven.
Ik ga verder in het Licht, steeds verder van jou vandaan,
en ik doe dit nooit meer iemand aan.

Kiezen tussen twee kwaden…
Er is geen goede uitkomst voor,
Hoe kan ik daarmee leven…
Hoe moet ik daar mee door?

Hoeveel pijn kan een hart verdragen??
Totdat het er van ellende mee stopt…
Groot gehouden tot het einde…
Al het verdriet, de angst, de pijn opgekropt.

Oh ja, ik ga wel weer door,
met het eindeloze geploeter dag na dag.
Maar soms heb ik het echt wel gehad,
en zou ik willen dat iemand mijn moeite zag.

Is er in de hemel moederdag? Zouden de kindjes aan hun moeder denken?
Of zou ik ze -als ik het gewoon laat gaan- meer van het beste schenken…
Ik denk het wel.., ik hou van hen en wil ze in vrede laten,
al is mijn grootste verlangen toch wel dat ik eventjes met ze zou willen praten…

Dat verlangen geef ik maar weer aan mijn grote Vriend, Hij kan er veel beter mee overweg…
al denk ik niet dat Hij het erg vindt, dat ik er toch eventjes wat van zeg.
Ik ga weer verder met leven, zo goed als dat vandaag zal gaan,
Ik zal daarmee door Hem geholpen worden, Hij heeft dat altijd nog gedaan.

Vandaag gedacht ik jullie, mijn kinderen groot en klein,
ik kan jullie graf niet bezoeken, soms doet me dat heel pijn.
Ik vond een heel mooi plekje, midden in de natuur,
en voelde daar God’s vrede, heel rustig en zo puur.
Daar legde ik de bloemen, zorgvuldig uitgezocht voor elk apart,
en deelde met jullie mijn vreugde en ook mijn diepe smart.

Altijd zal ik van jullie houden, zo lang als eeuwigheid is,
en zullen er tijden blijven waarin ik jullie zo vreselijk mis.
Maar vandaag liet ik jullie los, en gaf jullie aan mijn Vriend,
iets beters kon ik niet geven, jullie hebben dat ook verdiend.

Jullie hebben het daar goed, ik voelde dat en ik wil niet vergeten,
dat als ik alleen verdrietig ben, aan jullie trek, ik heb dat altijd geweten.
Ik denk wel eens… als ik daar kom, zouden jullie dan veranderd zijn?
Ik denk het wel, een ziel is groot, alleen een mensenlichaam begint klein…

Wees blij mijn kinderen en geniet van jullie nu zo fijne leven,
Ik blijf nog even hier en maak er wat goeds van, dat lukt nu wel, met alles wat God me heeft gegeven.

De chaos compleet, gedachten die drijven,
niets wat er is, kan lang genoeg blijven.
Ik moet sterk zijn en in mezelf geloven,
in tijden van nood vertrouwen op mijn Vriend daarboven.

Ik kan het wel roep ik dan, ik stel toch altijd ieder gerust…
maar wat doe ik met het vuur van chaos, dat niet wordt geblust….

Daar is het masker, de glimlach weer paraat,
inwendig verteerd door het vuur dat me niet verlaat.

We have the chance to turn the pages over
We can write what we want to write
We gotta make ends meet, before we get much older
We’re all someone’s daughter
We’re all someone’s son
How long can we look at each other
Down the barrel of a gun?

You’re the voice, try and understand it
Make a noise and make it clear
Oh-wo-wo-wo, oh-wo-wo-wo
We’re not gonna sit in silence
We’re not gonna live with fear
Oh-wo-wo-wo, oh-wo-wo-wo

This time, we know we all can stand together
With the power to be powerful
Believing we can make it better
We’re all someone’s daughter
We’re all someone’s son
How long can we look at each other
Down the barrel of a gun?

You’re the voice, try and understand it
Make a noise and make it clear
Oh-wo-wo-wo, oh-wo-wo-wo
We’re not gonna sit in silence
We’re not gonna live with fear
Oh-wo-wo-wo, oh-wo-wo-wo

ooooh We’re all someone’s daughter
We’re all someone’s son
How long can we look at each other
Down the barrel of a gun?

You’re the voice, try and understand it
Make a noise and make it clear
Oh-wo-wo-wo, oh-wo-wo-wo
We’re not gonna sit in silence
We’re not gonna live with fear
Oh-wo-wo-wo, oh-wo-wo-wo
We’re not gonna sit in silence
We’re not gonna live with fear

**You’re The Voice – John Farnham**

Angst giert door mijn keel. Ik stel mezelf gerust.. er is niets aan de hand.
Mijn verstand zegt me dat er niets aan de hand is.
Mijn hart maakt overuren, mijn keel knijpt samen.. mijn verstand zegt me dat er niets aan de hand is.
Mijn hele wezen schreeuwt van angst… ik stel mezelf gerust en mijn verstand zegt me dat er niets aan de hand is.
Mijn wezen gelooft het niet, mijn wezen is bang, doodsbang, moeten we alleen?
Mijn verstand zegt me dat we niet alleen hoeven. Maar mijn wezen schreeuwt het uit.
Ik mag niet luisteren naar mijn wezen…. mijn redding is te luisteren naar mijn verstand…mijn hele leven hangt nu van mijn verstand af…

T�n cywir hoor ik schreeuwen
Ik weet wat het betekent…
Geur van verschroeid vlees dringt mijn neus binnen,
ik krijg kokhalsneigingen, mijn maag keert om.
Verdoofd kijk ik om me heen
Ik zie mijn moeder lachen, schreeuwen en dansen.
Ik wil weg van deze plek, ik wil naar huis.

Eenmaal thuis hangt de geur nog in mijn neus,
het maakt me misselijk.
Een gruwelijke wetenschap dringt tot me door…
als het weer licht is zal ik iemand kwijt zijn.

Tijdens stormen zijn vreselijke dingen gebeurd,
nu met de storm wordt mijn hart weer verscheurd.
Ik leef nog, maar met angst en pijn in mijn hart,
mijn ziel schreeuwt het uit, waarom waait het zo hard?
De tikken tegen ramen en deuren laten me schrikken,
ik heb het gevoel in mijn herinnering te zullen stikken.
Niemand kan me helpen, ik moet er doorheen,
deze wind maakt me zo intens alleen.
Het is geen optie de herinnering te delen,
het zou alleen maar weer zorgen voor commotie bij velen.
Dit spaarzaam uiten is de grens van wat kan worden gedaan,
maar misschien heb ik er later toch nog wat aan.

We zouden samen ontsnappen… in alle vroegte… nog voordat het weer licht zou zijn.
Ik vertrouwde je, ik geloofde je, maar ik had me wreed vergist :(.
Ga maar lekker slapen zei je, ik let wel op dat we op tijd wakker zijn.
Dat heb ik gemerkt :(. Toen ik van de pijn wakker werd, lag ik gebonden aan handen en voeten…., je was bezig het nieuwe leven in me te vermoorden….
Ik smeekte je te stoppen, niemand wist het en niemand hoefde het te weten te komen, we zouden toch samen in alle vroegte ontsnappen?
Je durfde niet meer mee te gaan zei je, en je wilde niet zonder mij daar zijn… je zei dat je het deed omdat je op deze manier zeker wist dat ik niet KON gaan…
Toen je klaar was, riep je de leiding… om ze te vertellen wat voor een goede daad je had gedaan… jij werd beloond, ik werd gestraft…. De soep was heet…. mijn tranen ook….
Na je “biecht” zag ik wat je me nog meer geflikt hebt… en ik besef dat ik je nooit meer in mijn buurt kan laten komen. Ik zou je moeten haten, vanuit het diepst van mijn hart….. maar vreemd genoeg herinner ik me ook goede dingen van je… ik herinner me hoezeer ook jij geleden hebt… Maar niets van dat alles kan goedpraten wat je gedaan hebt… het recht om in mijn buurt te zijn heb je voorgoed verspeeld…..

Ik geef aan U mijn twijfels, mijn angsten en verdriet,
ik vraag U niets, zeg ook niet zo veel, want woorden heb ik niet.
Ik weet dat U me troosten kan, zonder dat ik me groot moet houden,
het enige wat ik nodig heb, is op U te vertrouwen.

Dat kan ik, want U bent mijn grote Vriend,
mijn band met U is al heel vast en dicht.
Ik leg mijn hersenspinsels bij U neer, groot en klein van gewicht.

En ik dank U, gewoon maar voor Uw zijn,
en ga nu in gedachten bij U op schoot, want ik voel me eventjes heel klein…

Het regent pijpestelen, maar alle parapluus zijn weg,
alleen verdwaald in een hoekje, maar alle deuren zijn weg,
enge dingen gaan gebeuren, maar alle geruststelling is weg,
is alles weg?….

Ik was zo alleen en verloren,
wensend dat ik nooit was geboren,
dat je niet eens een moeder voor me kon zijn,
is nog niet eens de grootste pijn.
Waarom was je mijn kwelling en deed je me dit allemaal aan?
Dit proberen te begrijpen… daar is geen beginnen aan…
Accepteren dat het zo was, is de enige manier,
om verder te gaan met het leven hier.

De stroomstoten maakten me gek,
soms, als ik’s-nachts wakker word voel ik ze n�g..
Mijn geest gespleten en verschroeid….