Vandaag gedacht ik jullie, mijn kinderen groot en klein,
ik kan jullie graf niet bezoeken, soms doet me dat heel pijn.
Ik vond een heel mooi plekje, midden in de natuur,
en voelde daar God’s vrede, heel rustig en zo puur.
Daar legde ik de bloemen, zorgvuldig uitgezocht voor elk apart,
en deelde met jullie mijn vreugde en ook mijn diepe smart.
Altijd zal ik van jullie houden, zo lang als eeuwigheid is,
en zullen er tijden blijven waarin ik jullie zo vreselijk mis.
Maar vandaag liet ik jullie los, en gaf jullie aan mijn Vriend,
iets beters kon ik niet geven, jullie hebben dat ook verdiend.
Jullie hebben het daar goed, ik voelde dat en ik wil niet vergeten,
dat als ik alleen verdrietig ben, aan jullie trek, ik heb dat altijd geweten.
Ik denk wel eens… als ik daar kom, zouden jullie dan veranderd zijn?
Ik denk het wel, een ziel is groot, alleen een mensenlichaam begint klein…
Wees blij mijn kinderen en geniet van jullie nu zo fijne leven,
Ik blijf nog even hier en maak er wat goeds van, dat lukt nu wel, met alles wat God me heeft gegeven.