Geen woord kan mijn verdriet verzachten, geen gebaar de intense pijn die ik voel.
Geen enkele keus die ik zou maken zou de juiste zijn geweest.
Er viel niets te kiezen.
Ik zie je ogen nog voor me: bang, argeloos, onschuldig.
Ik hoor je stem nog roepen.
Ik probeer mezelf voor te houden dat het toch gebeurd zou zijn.
Ik weet dat je verder gespaard bent gebleven voor onnoembaar veel ellende..
Het neemt mijn pijn niet weg….
Je naam is zo mooi, je ziel zo puur,
zonder geluid stierf je in het vuur.
Ik keek bevroren toe,
van alle martelingen en geestelijke pijn zo moe,
ik zou alles ondergaan had ik mezelf gezworen,
Het resultaat: Een kind gered, een kind verloren.