ik ga zitten,
o wonderwel het lukt me
daarvoor te kiezen
en de stoel te bereiken
waarop ik zitten kan
(als ik de pijn in mijn lichaam,
gevolg van wat mij is aangedaan, negeer)
je stelt me een vraag
of ik mee wil helpen
met dit en dat gebeuren in de kerk
een eenmalige gebeurtenis
en er hoeft niet veel te gebeuren
alleen maar dat en dit
en dan nog opruimen, natuurlijk
de ironie ervan
omdat het me niet lukken wil
de afwas in mijn eigen huis te doen
heb ik nu drie dagen, ofzoiets,
vrijwel niets gegeten
want zonder pannen koken
gaat nu eenmaal niet
en ’t is de vraag of ik dat zou kunnen
als ik weer zal proberen
op te staan van deze stoel
en de pijn ben vergeten die dat me kost
zal ik zien of ik je antwoord kan geven
wie weet
lukt dat me wel
ondanks alles