Ik voel me gevangen in vanzelfsprekendheid
Dingen die zo gaan omdat ze altijd al zo gaan
Ooit afgesproken zijn en zo maar voort blijven bestaan
Ik voel me gevangen in mijn eigen woorden
Beloften uit een andere plaats en tijd
Maar nu ik verander ben ik het gevoel van toen kwijt
Ik voel me gevangen in verwachtingen
op grond van wat ik zelf heb gezegd
Mag ik nu wel van gedachten veranderen
of moet ik maar blijven leven voor anderen?
Ik leef voor God, dat staat bovenaan
Maar mag mijn leven ook van mij zijn voortaan?
Of moet het, zoals altijd al, voor de ander zijn
Moet ik de ander tegemoet blijven komen
ook al doet het mijn eigen hart en lijf pijn
Ik kan niet meer, maar ik ben bang
Dit is hoe het is, al zo lang
En als ik aan mijn gevangenis morrel
en mezelf bevrijd
Is er dan nog iemand die overblijft?
Ik heb niets meer te verliezen
Zo kan ik toch niet meer door blijven gaan
Ik kan en wil niet meer mezelf ontrouw zijn
Nu mijn lichaam en mijn ziel roepen naar mij
Maak me vrij en laat me op mezelf bestaan
Eindelijk durf ik te spreken
maar mijn hart bonkt in mijn keel
Eindelijk durf ik te zeggen wat ik wil
maar mijn hart zwijgt angstvallig stil
