Ik ben niet schuldig omdat ik leef,
ik ben niet schuldig omdat ik niet bleef.
Ik kan er niets aan doen dat mijn geliefden gestorven zijn,
maar schuldig of niet… het doet zoveel pijn.
Had ik maar dit, of had ik maar zo gedaan,
achteraf gepraat, ik heb er niets aan.
Ik moet door met mijn leven, ik vraag me af hoe,
het verdriet maakt me zo ontzettend moe.
Toch wil ik hen op geen enkele manier laten winnen,
al zou ik elke dag opnieuw moeten beginnen.
Ik vecht voor mijn vrijheid, en vrijheid van geest,
en begin te ervaren dat dat niet voor niets is geweest.
Ik ben vrij en weiger mezelf gevangen te houden in het verleden,
hoef mezelf niets aan te (laten) doen, zoals zij dat deden.
Ik ben nu een mens met vrijheid van kiezen,
zolang ik dat onthoud heb ik nog steeds niets te verliezen.