Zwaarte en eenzaamheid loert aan de randjes van mijn geest,
eenzaam… ben ik dat niet altijd al geweest?
Kapot, vernield van top tot teen,
waar moet ik met mijn pijn heen?
Delen, uitspreken, het ergens op te schrijven,
zodat je er niet alleen mee zult blijven.
Maar ik blijf alleen want het loert aan de randen,
ik kan alleen zorgen dat het me niet totaal zal verbranden.
Mijn hart kolkt, brandt en verteert van verdriet,
zelfdiscipline helpt vaak, maar deze keer niet.
De kou lokt, het roept me: kom bij me schuilen,
ik wil erheen, er is in deze hitte geen traan om te huilen.
Woorden vormen wil ook niet lukken,
elke poging is gedoemd te mislukken.
Ik heb nu geen kracht om het te proberen,
of het weer komt zal de tijd moeten leren.
