Kleine jongen, jouw zus had wel een naam, jij niet.
Ik heb je Thomas genoemd.
Nadia en Thomas
Je groeit op in duisternis
Toch weet je wel wat licht is
Geef het niet op
Tot je dat licht gevonden hebt
Ook ik was gevangen in ’terror’, doodsangst
En ik zou je willen zeggen dat het me spijt
Wanneer ik met of zonder protest
Jou aan moest doen wat ik zelf had ondergaan
Ik ben weggelopen bij de cult
Ik wist niet dat dat kon
Maar het kon echt
Jou moest ik achterlaten
Tot je zelf kunt vechten
Hoop ik en bid ik
Dat jullie ook eens vrijheid zullen vinden
En buiten de cult zullen leven
Ik voel me verscheurd
Door verdriet en verlangen
In de wetenschap dat dit het beste is
Wat ik voor jullie kan doen:
Ik laat jullie dit teken van hoop na:
Elke dag dat ik leef en vrij ben
Is er een, ook voor jullie
Geef het niet op!
Met liefde,
Jullie mama
