Angst giert door mijn keel. Ik stel mezelf gerust.. er is niets aan de hand.
Mijn verstand zegt me dat er niets aan de hand is.
Mijn hart maakt overuren, mijn keel knijpt samen.. mijn verstand zegt me dat er niets aan de hand is.
Mijn hele wezen schreeuwt van angst… ik stel mezelf gerust en mijn verstand zegt me dat er niets aan de hand is.
Mijn wezen gelooft het niet, mijn wezen is bang, doodsbang, moeten we alleen?
Mijn verstand zegt me dat we niet alleen hoeven. Maar mijn wezen schreeuwt het uit.
Ik mag niet luisteren naar mijn wezen…. mijn redding is te luisteren naar mijn verstand…mijn hele leven hangt nu van mijn verstand af…
