Ik was zo alleen en verloren,
wensend dat ik nooit was geboren,
dat je niet eens een moeder voor me kon zijn,
is nog niet eens de grootste pijn.
Waarom was je mijn kwelling en deed je me dit allemaal aan?
Dit proberen te begrijpen… daar is geen beginnen aan…
Accepteren dat het zo was, is de enige manier,
om verder te gaan met het leven hier.
